bir yazı

ontolojik sancilarimin merhemi
"bedenime yapışmış ruhun elini ayırıp,
dünyadaki benliğime yabancılaşarak,
dokunmak istiyorum benden arta kalana..."

hüznü içinde kristalleşmiş Prensesin içinden geçen cümlelerdi, bunlar. bir katre ışığa olan muhtaçlığın dile gelmesiydi belki de. hüznün kristaline dokunup gök kuşağına dönüşecek. istediği fazla bir şey yoktu, yanılmasın verdiği tatlı hazzı azıcık tadabilsin ona yeterdi. normların taşlarıyla örülmüş surların ihtişamındaki sahteliği görüyordu, başkasına büyük lütuf görünen varlık onun gözünde kağıttan kuleler gibi yanıyordu. ateşin dansını kısa süreliğine örtecek bir illüzyona bile razıydı.. dünyanın ruhu bulaşmış her dokunun aslında ne kadar acı verdiğini bilen için kalp dokusuyla sarılmamış ve bu yüzden yıkılan bir enkazın içinde kötürüm kalmış bir ruh için bir şey yapamamanın verdiği çaresizlik, çok acı. bir yangının ortasında kalmış geçmiş ve gelecek. feryadı eden şu an, şimdiki zaman.. coşku ile devinmiş bir ırmağı gelip söndürmesini bekleme, umut etmek artık uzak. manzarada is karasına bulanmamış bir yer yok ! üzerini ancak 7 rengin dansı nefes almaya yetecek kadar kapatsın kafi ! üzüntünün Midas'ı olmuştu sanki, dokunduğu her yerde açan hüzün çiçekleri; kurulan acının yorgun bahçeleri.. Prensesin içinde köklerini hayat damarlarına salmış bir umutsuzluk ağacının basit tasviri. küçük bir aldanışı tatma ihtimaline tutunan Prensesin adımları hızlandı. kim bilir? belki şaşkınlık bile şaşırtılırdı..

zarif ve zorlu savaş başlıyordu.içinde volkan olmuş külleri boğazına yığılan sessizliğin borusu çalıyordu, ruhun her zerresi keşfin alanında carpışırken can vermeye hazırdı. teslim olmuş beden görevini yerine getirecekti. yolu bilemeye gerek yoktu adımlar çiziyordu, yolu..

ontolojik sancilarimin merhemi
kafamın içinde bilmediğim fotoğrafların izlerini arıyorum. damla damla, şıp şıp akarak ilerleriyorum beynimin henüz bilmediğim kıvrımlarının rengi içinde..

içime bakmaktan daha acıtıcı ne var diye düşünüyorum. ellerimi görüyorum, beynimin kırışıklıklarını açmaya çalışıyorlar. düşümdeki papatyaları buluyor ellerim. hangi bahçe ki orası ? insan bazen merakından yürüyor, çiçeklerle bezenmiş bahçeyi. aşkın yolunda yürür gibi , sırf denemek için çarptırıyor kalbini avuçlarında.. ve biliyorum diyor ; aşk nereye kadar, ne kadar doruğa tırmanmıştır ki, bir taş gibi yuvarlanmıştır en fazla kafa göz, gövde yara yara...


hem aşk dediğin hep aşık olana göre değil midir ki ? karnının içinde bir bebek büyüttüğün duygusunu yaşatacak denli kim sevmiştir ki birini ? kim böyle bir hazla beklemiştir aşkını, aslında olmayan bebeğini ?


karnından utanan ve saklamaya çalışan ne çok insan var.. bir keresinde karnına bıçak sokarak sanki bir balonmuşçasına söndürmeye çalışan birini görmüştüm... karnının içindeki boşluğu, orada ne olduğunu merak mı ediyordu ? yoksa içindeki olmayınca ruhunun kanatlarının uçabileceğini mi düşünüyordu ?
ontolojik sancilarimin merhemi
alnını kuşatan çizgiler var çapraşık öpüşler altında, siperlere koşuyorlar. konuşuyorlar benimle geç kalmışım sana, böyle söylüyorlar. keza, aldırışım azalealara. iyi bak, onlar senin çizgilerini taşıyorlar. yaşını söylediğimde kız bana, ölümden bahsettiğimde etimi sık. asık suratlı kadife çiçeklerim olsun koynunda; lütfeyle, güldür onları hiç gülmediğimi söyle bana sonra, bizi çiçeklerinden ayırma.. okurken bu cümleleri, yazanın adını anma derim.. hem en çok da onu unutmak gerekmez mi? eğer acıysa hislerin, tatlı anıların arasında kaybolmak isterim.. izlerim, deniz feneridir bir yüzüm; bir yüzüm gemi direği. sularımda ebedi izlerin.. azgın bir okyanussam şayet, dalgalarımdan vazgeçmeyi; yüzünü seyre dalacağın, uslu bir göle dönüşmeyi dilerim. bana dansın bitmesin; yüzünü zarafetle beynime yazan şu saatler, zamanın gürzünü yüzlerimize indirmesin. öldürmesin dünyanın ayıbını hiçbir şair! saçlarımın kamçısı bende şimdi, işte, her şey kara dair. çırılçıplak dünya.. tutkular zayıf, arzular dantel. bilmem, siyahı nasıl yaşatmalı; bunca sevabın ortasında, bilemedim, nasıl gizlemeli, bembeyaz seni?
ihtiras limani
başlangıçta onlar ve sen vardın, onlar ve ben vardım. diğer herkesten azade olarak dokunulmayan ve fark edilmeyen iç dünyalarında yüzüyordun. tıpkı benim gibi. yalnızdın ve hissedilmemek soğukluğu içinde, sakin bir denizde kendini temaşa ediyordun. tıpkı benim gibi.

sonra yıldızların ölüm gibi birbirine uzak olduğu kainatta çarpışan ve birbirini yutan iki yıldız misali iç dünyalarımız çarpıştı seninle. denizler karıştı, benim göklerimden senin göklerine esti rüzgarlar.

son halde biz şimdi yıldızların birbirine ölüm gibi uzak olduğu bir kainatta tek bir yalnızlık içinde birleşmiş olduk. soğukluk yerini bir başka ateşe bıraktı.

artık olan ikimizin yalnızlığı, ikimiz ne kadar tek isek başka herşey o kadar uzak gibi. sanki uzaklar aynı mesafede uzak gibi ikimize de. bu aynı nokta üzerinde duruyor olmamız sebebiyle olabilir mi? sence bu yüzden midir başım saçlarının boynunun sıcaklığından ikliminden ruhum ruhunun omuzlarına dayanmış ve kenetlemiş ellerini ellerime, öylece kalsın istemem?
Biz kalabalığız seninle.
ontolojik sancilarimin merhemi
yalnız kaldığında bir köşede sessizliğinin derinliğine gömülüyordu. gün boyu yüzündeki tebessüm silinip yerini çaresiz bakışlara bırakıyordu. görünen dünyada istedikleri oluyordu da içindeki eksikliği kimse göremiyordu. başka dünyalar vardı içinde inşa etmek istediği. temelini küçücük kalbine oturmak istediği, duygularla özellikle de sevgi ile inşa etmek istediği. yalnızdı.. planlarını çizdiği zemin hep kırılıyordu. elinden tutan yoktu. düşüyordu. daha derine.. çekilip giderken bile umudu vardı içinde. kırgın bir ruhun kendi dünyasının içinde kırılma döngüsüydü yaşanan..
icgqhs
her devrin en güzel yazısıydı ve her devir bunu bilerek yaşasaydı keşke...

"...yalnızca bir günah vardır, tek bir günah. o da hırsızlıktır. onun dışındaki bütün günahlar, hırsızlığın bir çeşitlemesidir..."
...
bir insanı öldürdüğün zaman, bir yaşamı çalmış olursun. karısının elinden bir kocayı, çocuklarından bir babayı almış olursun. yalan söylediğinde, birinin gerçeğe ulaşma hakkını çalarsın. hile yaptığın, birini aldattığın zaman doğruluğu, haklılığı çalmış olursun. anlıyor musun?"

uçurtma avcısı.
ihtiras limani
Beraber geçirdiğimiz kışlar geliyor aklıma. Kar yağıyordu böyle ama ben hiç üşümüyordum. Kaç kış hiç üşüdüğümü hatırlamıyorum. Sesini duyma hevesi dışında beni yağan kardan alıkoyan bir şey olmadı aslında. Geceleri, uzun geceleri sevdim çünkü tıpkı böyle bir gece gibi diz dize yudumlamıştık mutluluğu.
Bugüne kadar yokluğuyla sınandığım insanlar arasında kimse olamadı sen gibi. Uzaklaşırdın, susardın, vurur kapıyı çıkardın dert değildi. Sen benimdin. İç denizlerime aittin ve istediğin yere yelken açabilirdin yine içimde. Geçmişimde senden yana açılmış sayfalar ayrıca parıldardı. Utanırdım öncemden sonramdan.
icgqhs
her geçen gün önceki günü, biraz zaman geçince çocukluğunu geri isteyeceksin.
bu senin ne kadar kötü bir dünyada yaşadığını anlamana yetecek.
bir kaç zaman sonra sorgulamaktan yorulup rutine bağlayacaksın
sen de mitamoni hastalığına yakalanacaksın evlat.
yalnız kendini kandıracaksın ama.
kana kana yaşayıp, inanarak öleceksin..
ve her adımın ölümüne atılan bir kürek kum edasında olacak. herkes küreği kapışacak, çaresiz uzanacaksın sen..
hadi son kez itiraf et mutlu olduğunu ve hayatın güzel olduğunu...
ontolojik sancilarimin merhemi
kılıcı sağ elinden bırakıp toprağıma sapladığı gün sabaha ermiş gökyüzü yıldızlarla bezeli giysisini çıkardı. Göğsümde gecenin sesizliği. Leş kargaları dağların tepesinden uçurumların dibine düştü. Bugün vadinin tepesinde yanan bir kıvılcımız artık. Dün öyleydik bugün “biziz”.

Dün gecenin sessizliği ve ötekilerin tehditleri arasında zaman geçti. Bir adım ilerledi. Derin bir uykunun ardından uyanan; Sonsuz yaşama mahkum iki ölümsüz ruh. Yeri ve göğü birbirine bağlayan ceiba evimiz olacak şimdi artık. Birbiri içinde eriyip, kabuğun dışına akarak yukarı doğru süzülen bir martı gibi gökyüzüne dönüşeceğiz. Asgard'a vardığımızda yggdra sil'in köklerinin altında nar şarabı içeceğiz. Artık Savaşmak zorunda değilsin. Kaybetme olasılığı yokken kazanmayı niye isteyesinki ?

Biz varız şimdi işte
Biz senle
seni benden, beni senden başka kimse
“biz” kılamaz çünkü.
number eleven
herkes aynı. nedense hep birbirinin aynısı olmanın peşinde insanlar. yaptıkları ettikleri, giyip çıkardıkları, yiyip içtikleri şeyler hep aynı. izledikleri kanallar, programlar, filmler, diziler hep aynı. ilişkileri bile aynı. ilişkileri yaşayış şekilleri de aynı. kimse kendi hayatına, kendi ilişkisine kendi imzasını atmaya yanaşmıyor. çünkü bu akıllarına gelmiyor. başkalarının yaptığının aynısını yapıp, başkaları gibi olmak var sadece akıllarında. çünkü öyle olurlarsa birilerinin gözüne girip onaylanacak ve egolarını tatmin edecekler. sadece yazık demek geliyor içimden ve sadece acıma duygusu beliriyor içimde...