zengin sözlük antidud örgütlenmesi

turuncu gemi
kendimi bu kadar nimetten sayacak kadar psikolojide ve kafada olmayı dilerim. zamanında hangi gazeteci sormuştu hatırlamıyorum ama çok haklı bir sorusu vardı. bu köşeler bizim babalarımızın malı mı diyordu. ben de bu vesileyle demek istiyorum ki bu başlıklar babalarımızın malı mı yahuu çocuk parkına çeviriyoruz ortalığı.

2019 inşaat sektörü krizi

ruzgara karsi iseyen adam
Yıllardır geliyorum diye bağıran ve 2019 öncesinde de etkisini gösteren kriz. Bir çok yerde, 4-5 yıl öncesinde yatırım amacıyla alınan dairler, bugün aynı fiyata ancak satılabiliyor. O süre içerisinde türk lirasının kaybettiği değer hesapladığında, yatırım amacıyla alınan dairelerin uğrattığı zarar da ortaya çıkacaktır. Artık deniz tükendi ve sıcak parayı betona gömme günleri geride kaldı.

Şahsen günümüz şartlarında yatırım amacıyla 2.evini alan insandan şüphe ederim. Kiracı sıkıntısı, dask, konut vergisi, kira gelir vergisi, tadilat vb. Bir çok gideri geçtim, sıcak paraya o kadar ihtiyaç var ki; para, konut dışında nerede değerlendirilirse değerlendirilsin getirisi daha çok oluyor. En basit örnek vadeli mevduat hesabı. Faizler o kadar yüksek ki, konuta ödenen para, doğru vedelerle değerlendirildiginde, alınan kiranin 3 misline kadar çıkabiliyor.

lokmacı çılgınlığı

hak yeme hell yeah
tamamen sosyal medya modası.

bir aralar çiğ köfte sevenlere kıro diyenler moda olunca 'çiq qöfte qalp' diye dolanmaya başladı.

çay içenlere fakir diyen instagram pelinsuları da moda olunca çaykolik kesildi başımıza. 'her şeyi boşver çay demle', 'bir bardak çayın sıcaklığında buluşalım sevgilim' diye dolanıyorlar hâlâ.

bu lokma modasının çıkışı da tamamen aynı işte.

karşı cinsle tokalaşmayan insan

turuncu gemi
insan diyebilir miyiz bilmiyorum fakat primat olduğu konusunda uzlaşabiliriz. ömrü hayatımda bir kaç defa başıma gelmişliği vardır. insan onuru taşıyan herkes gibi kendimi yerin dibinde hisettim. düşünsenize insanlığın binlerce yıldır birbirlerinin dostu olduklarına dair geliştirilen masum bir ritüel karşısında uzattığınız elin karşılığını bulamıyoruz. yani biz düşman mıyız? şayet bu masum ritüelden o kişinin bana erotik duygular besleyeceğine dair bir endişesi varsa doktora gitsin. benim ona karşı bir el sıkışmasından günah şeyler düşüneceğim hissi varsa yine doktora gitsin.

bu davranışın iyi bir dindar davranışı olduğu kanaatinde de değilim. islam her şeyden önce sosyal bir dindir. son yıllardaki her şeyi abartıp, biçimsel hale getiren, özden alabildiğine koparan maymun davranışıdır.

burası benim özel alanım

miyesmikcih
istanbul büyükşehir belediye başkanı Ekrem imamoğlu büyükşehir belediyesi salonunda akrabalarını toplayarak bir hafız marifetiyle kuran okutmuş.
gazetecilerin sorusu üzerine "burası benim özel alanım" buyurmuşlar.
yorumlarda belediyenin özel alan değil, kamusal alan olduğu hatırlatılmış.
ne kadar da sevinmiştik değil mi demokrat bir başkan hatta gelecekteki cumhurbaşkanını bulduk diye. oysa kazın ayağı hiç öyle değildi. imamoğlu CHP içinde abd'nin truva atıydı. tıpkı mhp'li cumhurbaşkanı CHP adayı Ekmeleddin gibi. tıpkı ankara büyükşehir belediye başkanı mhp'li mansur yavaş gibi.
İmamoğlu da ben ben ben, benim benim diyorsa bastırılmış egosu dışa vurmuştur, tıpkı recep tayyip erdoğan gibi.
kısacası rte'nin halefi Ekrem İmamoğlu dur.
sahi seçimden önce İmamoğlu ABD'yi ziyaret etmiş miydi?

Türkiye'de İslam lideri hayalini kurarken şimdi insanımızı kaybettik

esdemirei

zenginsozluk.com/foto
“Hevâlarını din diye dayatan, buyurgan beyanlarıyla 'Kadın da, aile de bizden sorulur' deyip fetva veren, kanun çıkartan, muhalif gördükleri hocaları susturan feminist, İslamcı kadınlar taifesi de bilmelidir ki köpük gider, su kalır, hayat biter, hesap başlar. İslam değişmedi, değişmeyecek” ifadelerini içeren tweet'i atan ilahiyatçı İhsan Şenocak'a attığı tweet'le cevap veren bir Twitter kullanıcısının kullandığı ifade. İfadenin tam hâli şu şekildedir: “Eskiden Türkiye'nin Alem-i İslam'ın lideri olacağını hayal eder dururduk. Şimdilerde ise ailenin çökmesi meselesini tartışır olduk. Dışarıyı İslamileştirelim derken içeriyi, aileyi ve anneyi kaybettik. Uyarıda bulunan hocalarımız ise maalesef ki suçlanır oldu.”

dünya sözlük

hamlet
Merak edip girdim. Küfür etmenin yasak olduğunu öğrenir öğrenmez arkama bakmadan uzaklaştım.

İnsanların kelimelerle Ne alıp veremediği var anlamıyorum. aynı eylemi argo olmayan kelimelerle ifade etmekte sorun olmaması nereden bakarsanız bakın şekilcilik. Mana kimsenin sikinde değil, insanlar harfleri umursuyorlar.

"Anamı sik, bana orospu çocuğu deme." kafası bunlar.

eş cinsellik yaratılışa aykırı bir sapkınlıktır

turuncu gemi
rusya'da bir ara kliseye karşı allahın varlığını labratuvar ortamında ispatlayamıyorsanız halktan aldığınız bütün paraları geri verin üzerinden bir dava açılmıştı. dava sonucu ne oldu bilmiyorum. fakat bizim buradakilere sormak istiyorum. ne yaradılışı arakadaş ne yaradılışı? gidin kanıtınız varsa getirin yaradılışa dair. şayet yoksa toplumun önemli bir bölümünü oluşturan ve helalsiz vergileriyle semirdiğiniz lgbt-i bireyi dostlarımıza küfür etmekten vaz geçin.

zengin sözlük yazarlarının hikayeleri

cisi gelen sanat tarihcisi
İsmi Mert olan, kısa boylu ve cılız bir adam var, yaşı 24. Hayatı kitap okumak, bir şeyler izlemek ve tek başına güneşin batışını izlemek ile geçiyor. Hadımköy'de yaşıyor.
Sanat Tarihi öğrencisi olan bu arkadaşımız, bir gün bir kafeye gidiyor. Elinde uzun zamandır bitirmeye çalıştığı bir kitap var: Hannibal Doğuyor kitabın ismi.
Sayfalarını çeviriyor, her sayfasında biraz daha sıkılıyor kitaptan Mert. Derken, yan masadan 40'larının başında olan ama atletik gözüken, uzun boylu, doğal sarışın bir kadın gelip masasına oturuyor.
"Merhaba, umarım rahatsız etmiyorum..." diyor, Mert'e.
"Elbette etmiyorsunuz." diye cevap veriyor Mert, bir an önce kalkıp gitse keşke şu kadın diye düşünüyor.
"Uzun zaman önce okumuştum, çok kötü bir son ile bitiyor..." diyor sarışın kadın, Mert'e. "Dövmeleriniz, neden Artemis? Troya savaşında bizim tarafımızda olduğu için mi?" diye soruyor.
Bizim taraf. Mert, kadının Antik Yunan karşıtı olduğunu anlıyor. Doğunun tarafını seçtiğini biliyor artık.
"Evet." diye cevap veriyor kısık sesle.
Ve sonrası mı? Hararetli bir konuşma başlıyor. Korku filmleri, cinayet romanları, efsaneler.
Kadın, Mert'in yanında tam üç saattir oturuyor. Artık kalkma zamanı geldiğini anlıyorlar, kalkıyorlar.
"Hala isminizi söylemediniz..." diye sitem ediyor Mert, kadına.
"Semiha..." diyor kadın. "İsmim Semiha."
Gülümsüyor Mert. "Tekrar görüşmek ister misiz?" diye soruyor, çekinerek.
"Lütfen, çok isterim." diyor kadın. Çarşamba günü, saat 1'de, aynı Kafe'de.
Kadın uzunca bir düşünüyor, ve tekrar konuşmaya başlıyor.
"Ben, ben telefon numaramı da vermek isterdim ama telefon kullanmıyorum. Elektronik hiçbir şeyi kullanmıyorum." diyor kadın. "Saat bile." Sonra, uzatmadan "Her neyse, çarşamba görüşeceğiz nasılsa." diyor, gidiyor.
Çarşamba günü Mert saat 11 gibi uyanıyor. Gözlerini kırpıştırarak lavaboya gidiyor, yüzünü yıkıyor. Saat 1 olana kadar üzerini giyinip elinde kalan kitabını bitirip başka bir kitaba başlamak için can atıyor.
Saat 1'e on dakika varken giriyor kafeye, göz ucuyla kafedekilere bakıyor Mert.
Eveet, Semiha orada. Kırmızı çiçekleri olan beyaz bir elbise giymiş. Sarı saçlarını ensesinde toplamış. Çilleri çok belirgin halde.
Yanına yaklaşıyor Mert onun. "Lütfen, terasta oturalım, sigara içeceğim." diyor Semiha, o oturmadan.
Terasa çıkıyorlar, esen rüzgar Semiha'nın alnına değen toplanmamış birkaç saçı bir o yana bir bu yana sallıyor. "Uzun süredir bu kadar tuhaf hissetmemiştim." diyor Semiha. "Cinayetler, gizemler." diye ekliyor.
Mert, olayı merak ediyor.
"Yeşilbayır'ı biliyor musun?" diye soruyor Mert'e, kadın. "Evet..." diye cevap veriyor Mert.
"Buraya çok yakın." diyor, "Oradan gelen, ben okula giderken sınıfımda okuyan arkadaşlarım vardı."
Kadın bir iç çekip anlatmaya başlıyor. Orada, bir kilise varmış zamanında. Bu kilise yıkılmış zamanla, Semiha 7-8 yaşlarındayken orada bir ceset bulunmuş.
Yıkılan sütunlardan arda kalan kısımda başsız bir kadın cesedi varmış. Kadının kim olduğu bulunamamış.
Sonrasında, olayla ilgilenen polislerin hepsi tuhaf biçimde ölmüş.
Evet, tuhaf, kimisini elektrip çarpmış, kimisi balkondan düşmüş, kimisi arkadaşının silahının ateş alması neticesinde ölmüş.
Ama Yeşilbayır küçük yer, o yerin adı lanetliye çıkmış.

Mert, bu yeri çok merak ediyor. "Bu yer, bu yer nerede?" diye soruyor.
"Yeşilbayır merkezinin üst kısmında, Ermeni mezarlığının arkasında." diyor ona Semiha ve göz kırpıyor.
"Gitmek istersen, götürebilirim." diyor.
"Çok isterim!" diyor Mert, ama bunu söylerken bile anında pişman oluyor. Tanımadıgı bir kadın, cinayet işlendiği söylenen bir yer, dahası da saçma sapan bir yere gidecek olması.
"Tamam, 6 gibi burada ol, seni almaya geleceğim, şimdi kalkmam gerek." diyor Semiha ve Mert'e hiçbir şey söyleme imkanı vermeden kafeden ayrılıyor.

Mert eve gidiyor. Düşünceli şekilde gözlerini kapatıyor. Bu kadın da kim, neyin nesi, neden karşısına çıktı ki?
Mert gözlerini açtığında saat 6'yı 20 geçiyor. Mert evden hızla çıkıyor ve koşarak kafeye varıyor. Kafenin içerisine bile bakmadan Semiha'nın orada olduğunu anlıyor. Semiha, kafenin ön tarafındaki otoparkta, arabasının bagajının üzerine oturmuş sigara tutturarak Mert'e gülümsüyor.

Bir Peogeog 206.

"Geç kalacağını biliyordum." diyor, "Sana 1 saat ek süre tanımıştım ama erken geldin." diyor.
"Üzügünüm." diyor Mert, kararan havaya bakıyor. "Yarın gündüz vakti gitmiş olsak daha iyi olmaz mı?" diye soruyor.
"Hayır, tam vakti. Hadi, zaman kaybetmeyelim diyor." Semiha.


Mert, kararan havaya ve batmaya çabalayan güneşe bakıyor. İçi kararıyor, korkuyor. Kafasında senaryolar kuruyor.
Kadın ona orada saldırıp onu öldürmek isterse, kadının kafede sipariş ettiği yemeği yemesini aklına getiriyor. Kadın solak ve onun sol elini kırarsa onu savunmasız bırakabilir.

Kadın, Yeşilbayır'a gayet sakin ve temkinli kullanırken, "Lütfen torpidoyu açar mısın, bize bir sürprizim var." diyor.
Mert, torpidoyu açıyor, en üstte iki yaka kartı var. Üzerlerinde "Dedektif Semiha." ve "Dedektif Mert" yazılı.

Koskoca bir kahkaha patlatan Mert, bunları yaparken çok uğraşıp uğraşmadıgını soruyor.
Semiha da gülümsüyor. "Çok eğlenceliydi!" diyor.

Yaka kartını boynuna geçiriyor ikisi de, ve mezarlığı geçer geçmez, yıkık dökük bir harabe ile karşılaşıyorlar.

Arabadan iniyorlar, yıkılmış sütunlar var, ama bir üstun diğerlerinden daha uzakta duruyor. O daha sağlam ve üzerinde 3 tane kırmızı x çizilmiş. Üçü de silinmek üzere.

"Korinth!" diye haykırıyor, Mert.
"Değil." diyor, Semiha. "Kiliselerdeki süslemelerin isimleri antik yunan terminolojisinden farklıdır." diyor.

İlerliyorlar. "Burada mı başsız kadın ölü bulundu?" diye soruyor, kadına. "Evet." diyor Semiha.

"Görmek ister misin?" diye soruyor, Mert'e. Tam bu sırada bir karga, arkalarından havaya kalkıyor, uçmaya başlıyor.
"Nasıl yani?" diye soruyor Mert. Semiha gülümsüyor. "Bekle." diyor.


Semiha, arabadan geri dönerken elinde el fenerleri ve bir adet uv ışını getiriyor.
UV ışınını sütunun üstüne doğru tutuyor. Işık tutulan yerin altında kırmızı tuhaf bir leke beliriyor.
Lekeler...

"Kan." diyor, Mert.
"Öyleydi..." diye ekliyor Semiha.

Ama o anda bir şey oluyor. Onların bulundukları yere bir ışık vuruyor. Tam karşılarında, biraz uzaklarında kalan yokuştan bir araba onlara doğru geliyor.

"Mert!" diye bağırıyor kadın. "Arabaya bak! Araba siyah mı!"
Mert, "Evet." diyor. Semiha, "HEMEN ARABAYA ATLA!" diye bağırıyor.

Mert'in huysuzluğu üzerinde. "Lütfen emrivaki olmas..." ın demek üzereyken. Semihanın atla diye bağırışına şahit oluyor.

Öyle bir bağırıyor ki, Mert hemen arabaya binmezse onu geride bırakacağını biliyor.

"Bizi görmediler, bizi görmemiş olsunlar." diyor, Semiha arabayı hızla köyün içerisine sürerken.

"Bizi görmemiş olmaları çok zor, ışık ikimizi de aydınlattı." diyor.
"HAYIR! GÖRMEDİLER!" deyip ağlamaya başlıyor, Semiha.

Artık Hadımköy'e varmak üzereler. Ama o da ne, yan yoldan siyah bir araç onlara doğru geliyor, onlar gibi hızını arttırıyor, onlara çok yaklaşıyor.

Mert'in ödü kopmaya başlıyor. Semiha hızı arttırıyor, ama siyah araç daha da arttırıyor.

Ama o sırada bir şey oluyor.. Siyah araba birden duruyor. Hızla gerilerinde kalıyor.

Hadımköye vardıklarında ikisi de kan ter içinde iniyorlar kafenin önünde arabadan.

"Bana neler olduğunu anlatacaksın." diyor, Mert. "Lütfen. Oturalım, ve bir sigara yakmama izin ver." diyor kadın.

Oturuyorlar, sigara yakıyor ikisi de.

"Şimdi, bana soru sorma. Sadece dinle. Bitirdiğimde soru sorarsın." diyor.

Başlıyor anlatmaya.

Çok çok çok önceleri, cinayet olayları sonrası, Semiha 10 yaşındayken, arkadaşları Melike ve Siren ile o kilisenin olduğu yerde ailelerinden gizlice saklambaç oynamaya giderlermiş.

Bir gün, yine aynısını yapmışlar. Ama, Semiha'nın tuvaleti geldiği için koşa koşa eve dönmesi gerekmiş. Geriye döndüğünde ise, arkadaşlarından hiçbir iz yokmuş. Sadece, sütunun birinde 2 tane x işareti varmış.

1 Yıl içerisinde Semiha tam 6 kez çocuk polis tarafından soruglanmış ama arkadaşları bulunamamış.

Yıllar geçmiş, Semiha tam 30 yaşlarına varmışken tekrar kaybolma olayı olmuş. Hem de tam arkadaşlarının kayboldugu yerde. 2 çocuk kaybolmuş.

Bunları anlatırken, bir anda Mert olaya atlıyor. "O hikayeyi biliyorum. Kaybolan çocuklardan birisi, ilkokulda karşı sınıfımdaydı." diyor. "Tanrım, anlattıkların gerçek." diye ekliyor.

"Lütfen sözümü kesme." diyor, ona kadın. Devam ediyor.

Oraya gidiyor tekrar Semiha ve o sütunun orada, 4 x olduğunu görüyor. Bir gün, UV ışını ile geri geliyor ve sütundaki kanı fark ediyor.

Ara sıra oraya tekrar gidiyor, ama tam olarak tuhaf şeyler 3 yıl önce başlıyor. Bir gün oraya gittiğinde, 3 tane uzun boylu siyah giysili insanın saatlerce orada beklediğini görüyor. Bir araba gelip onları alıyor. Sonra fark ediyor ki Semiha, birileri onu izlemeye başlıyor. O da tüm elektronik aygıtlarından kurtuluyor.

3 kez daha denk geliyor bu olaya, her seferinde onları uzaktan izliyor.

"Peki ya buna beni neden bulaştırdın?" diye soruyor ona, Mert.

"Mert..." diyor, Semiha.
"Burada seni kimse sevmiyordu. Herkes tuhaf ve istemeyerek bakıyor. Kimsenin sevmediği insana güvenebilieceğimi fark ettim. Ve okuduğun polisiyeler çok kaliteliydi." diyor, Semiha, gülümsetmeye çalışıyor onu.

"Korkuyorum." diyor, Mert.
"Korkma. Yarın burada, akşam 5 gibi buluşalım, lütfen." diyor.

Mert ona veda ederken dikkatli olmasını söylüyor. Eve giderken bile izleniyor olma hissi aklındanı çıkmıyor.



Gece yarısı Mert, bir ses kaydetmek istiyor bilgisayarında, ama tuhaf bir şey oluyor. Bilgisayar, mirkofonun o anda başka bir programda aktif oldugunu bildiriyor.
Mert şaşırıyor, önemsemiyor.


Mert, kitap okurken bir şey fark ediyor. Bilgisayarının kamerasının aktif olduğu ışık yaınp sönüyor.

Mert korkmaya başlayıp bir bant yapıştırıyor.

Paranoyak olmaya başlayan Mert, ertesi günü iple çekiyor.

Mert, ertesi gün buluşma saatinde Kafeye gidiyor, beklemeye başlıyor.
Saatler geçiyor ama Semiha'dan haber yok.

Mert, bir çılgınlık yapıyor ve amcasının arabasını ödünç alıp Yeşilbayırdeki o yere gidiyor.

Gündüz vakti, hala güneş ışıkları etrafa yayılıyor.

Bir şey Mert'in çok dikkatini çekiyor. Sütunun orada artık 5 x var. Semiha'dan haber yok...

Mert korkuyor, arabaya binip hızla eve geliyor. Polise bunu anlatmaya korkuyor, daha soyadını bile bilmedigi bir kadınla bunları konuştuğunu söylemek istemiyor.

Ve yapması gereken en doğal şeyi yapıyor.
Bir Psikiyatristten randevu alıyor.


Ertesi sabah Mert, psikiyartiste paranoyak davrandığından bahsediyor. Psikiyatrist ise klasik diğerleri gibi.
Ona ilaçlar yazıp kafasından defetme peşinde.

Mert, hastaneden çıkar çıkmaz Kadıköy'ün yolunu tutuyor. Biraz gezmek istiyor. Tuhaf bir sergiye denk geliyor.

"Akıl Hastalarının Tiyatro Fotoğrafları." yazıyor, serginin ismi.

Marat'ın ölümünü konu edinen bir tiyatroyu, ilk olarak Fransızlar 1960'larda oynamışlardı, Türkler ise biraz rötarlı olarak 90'larda oynamış olsa gerek diyor.

Sergiyi gezmeye başlıyor. Ama daha ilk fotoğrafta, dizleri titriyor. Fotoğrafta, karşısında bir kadın, elinde kocaman bir bıçağı tutmuş, Marat olduğunu düşündüğü bir adama doğrultuyor.

Bunu yapan kadını Mert çok iyi tanıyor. Yüzündeki çilleri, çenesinin altındaki bene kadar.
Semiha, Charlotte rolünü üstlenmiş...

Koşarak görevliye o kadının kim olduğunu soruyor bizim Mert. Görevli ise, ilerideki bölmedeki defterde hepsinin hayat hikayesi yazdığını söylüyor.

Mert koşarak defteri açıyor, şansına ki yine ilk sayfada, karşısında kocaman Semiha'nın bir fotoğrafı duruyor.

Mert daha çok şoka uğruyor, korkuyor, ensesi karıncalaşıyor.

Semiha yazması gereken yerde, tuhaf bir isim yazıyor.

Melike Çam yazıyor.

Kadının, o zamanlar 23 yaşında olduğu yazıyor. Ve yazılar gittikçe korkunçlaşıyor. Kadının, o tiyatrodan 3 yıl sonra hücresinde intihar ettiği yazılı.

Mert, korkarak sergiden uzaklaşıyor. Tek yapmak istediği eve gitmek. Güvende hissettiği tek yere geri dönmek.

VE KİMSEYE İNANMAMAK!


Mert, Hadımköy'e tam 3 saat sonra varıyor. Evine girmek üzereyken, kapsının girişine tutturulmuş bir zarf görüyor.

Zarfın içi boş, zarfın üstünde ise "YARIN 4, AYNI KAFE, SEMİHA" yazıyor.

Gerisini henüz getiremedim düşünüyorum

instela

tekel savascisi ahmet abinin yegeni
Uzun zamandır sadece radyosu için giriyordum fakat geçenlerde birkaç farklı arkadaşım bakmamı önerince bir girdim ki o ho ho. Yıllardır yaratmak istediğimiz ortam oluşmuş memeler götler havada uçuşuyor. Negzel.

Yazdığım dönemde savaş açtığım femenazi terör örgütü tabi ki ilgi çektiği için başka bir kadın yazara savaş açıyor. Örgüt onlar örgüt. Allah feministlerden sözlükleri ve hatta bu ülkeyi korusun.

Tabi diğer yanda bu feninistlere yaranmaya çalışan meriçler. Eminim özelden salyaları akarak çıplak şekilde görme yolu aramışlardır ahahahd amk itleri sizi.

Bir sözüm de doğru tarafta bulunmasına rağmen lafını yediğini gördüğüm adem kardeşime. Lan hani büyük meme köylülüktü, sen hep 2 liralık alıyordun. En iyisi küçük memeydi ajandjaj he girinin altında varsın. Kahrolsun Memeyi büyük veya küçük diye ayıranlar.

Şimdi gelelim zengin sözlüğün kızlarına. Sizlere bir miktar kırgınım. Bakın diğer sözlüklere nasıl hareket gelmiş. Burası? Boş. Bomboş. En kısa zamanda lö şuhanecim mesajını aldım, ölmüş sözlüklere can vermek adına ben de mememi atıyorum diyerek bir challenge işine girmeniz lazım. Böyle olmaz.

sevgili ile aynı kitabı okuyup üzerine konuşmak

turuncu gemi
çok kişi bilmez ama orhan veli'nin güzel öyküleri de vardır. bu öykülerden birinin ismi ''işssizliktir''. orhan veli usta, bir gün sahil kenarında otururken kendi kendisiyle konuşmaya başlar. açtır ve işssizdir. ama anlattığı öykü asla açlığının dramı değildir. bol miktarda sıgarası vardır cebinde, ve manzara çok güzeldir. açlığının ızdırabı elbet vardır içinde ama bunu o kadar da dert etmez. geçenlerde aldığı bir iş teklifinden bahseder öyküde. taşrada açılacak bir petrol kuyusuna personel arıyorlarmış. yüklü miktarda bir maaşla orhan abi'ye de gel çalış demişler. kendisi rededmiş teklifi. öyküde, şayet teklifi kabul etseydi orada beraber çalışacağı insanlar hakkında fikirler yürütüyor. öyküden çıkardığım hususlardan biri, orhan veli çağında her meslekten insanın şiir hakkında iyi veya kötü, ilerici yahut gerici bir beğenisi var. bugün ben iş yerimde her hangi bir arkadaşımla şiir sohbeti yapsam adım ''gay''e çıkar. yahut olur olmadık yerde olur olmaz şeyler konuşan bir insana. veya en iyimser ihtimalle karşımdaki insanlar aval aval bakıp dinler beni. hayır canım, istemez eksik olsun. iyi ki şu sözlükler var diyorum bazen. kimsenin deli olup olmadığımı umursamaz bir şekilde, sanattan, bilimden, tarihten istediğim kadar bahsedebiliyorum.

karl marks dinler için, ''ruhsuz dünyanın vicdanıdır'' der. din meselesinin insanların bu kadar yaşamında önemli olmaya başladığı bir çağda, gündelik dertlerden çok uhrevi dertleri de olması lazım gelmez mi insanın? peki ben neden eser miktarda o kadar insan tanımıyorum? etrafıma bakıyorum da, herkes bir biçimde aşktan ölüyor. peki neden herkes, şiirden habersiz bu çağda? bir insan bir insanı şiirsiz nasıl sever yahu? kitapsız Allaha tapmak gibi bir şey bu.
başlığı görünce düşündüm ki bu çağda kimse doğru dürüst kitap okumuyor ki. bir de sevgilisiyle aynı kitabı okuyup konuşssun. herkesin, sevdiğinin gözünü nasıl oyabileceğiyle ilgili daha önemli dertleri var bu zamanda. bir de insta story mi ne atıyorlar.