yazarların büyüdüklerini anladıkları an *

kozmos
almanyaya giden ilkokul arkadaşının türkiye'ye dönünce mahalleye girer girmez kendini tutamayıp ağlaması, sarılmamız.
amına koyim senin zaman.
odile
Kreşte, oyun oynayan çocukları seyrederken napıyor bu geri zekalılar dediğim anla aynı zamana tekabül eder.
5 yaşındaydım. Sonra da pek fazla büyümedim. Hala çocukları geri zekalı bulurum.
olric
Çocukken berber de altımıza konan tahta alındığında büyüdüğümü anlamıştım.
Bir de babasız büyüdüğüm için, kendi kendimi korumayı öğrendiğim zamanlar büyüdüğümü anlamıştım, koruyacak kimsem yoktu çünkü.
codeboss
Cebimde zamanın şartlarına göre 2 asgari maaş (şuan 3) ile işe başlayıpta paranın açamadığı kapının olmadığını gördüğüm andır.
zengin sozlugun fakir yazari
ben de maddiyata bağlı olarak fark edenlerdenim. ama benimki gayet küçük(tıpkı hayatım gibi diye depresif bir not düşmeden olmaz) 50 liranın çok büyük bir para olmadığını anladığım gün büyüdüğüm gündür.